(Lemeat’tan)

Bir Meclis-i Misalîde

Şeriatle medeniyet-i hâzıra, dehâ-i fennî ile hüda-yı şer’î muvazeneleri

Birinci Harbin Mütareke başında, bir cuma gecesinde bir rüya-yı sadıkada,

misalî âleminde, bir meclis-i azimde, benden sual ettiler:

“Mağlubiyet sonunda İslâmın âleminde ne hâl peyda olacak?” Asr-ı hazır

mebusu sıfatıyla söyledim; onlar da dinlediler.

Eski zamandan beri istiklâl-i İslâmın bekası, hem Kelimetullah’ın i’lâsı

için, farz-ı kifaye-i cihadı; o lâzime-i diyanet,

deruhte ile, kendini yek vücud-u vahdanî, İslâmın âlemine fedaya

vazifedar, hilâfete bayrakdar görmüş olan bu devlet,

şu millet-i İslâmın felâket-i mazisi, getirecek de elbet İslâmın âlemine

saadet ve hürriyet. Olur geçen musibet

istikbalde telâfi. Üçü veren, üç yüzü kazandıran, etmiyor elbette hiç

hasaret. Hâlini istikbale tebdil eder zîhimmet...

Zira ki şu musibet; hayatımız mayesi olan şefkat, uhuvvet, tesanüd-ü

İslâmî harikulâde etti inkişaf-ı uhuvvet;

Tesri’-i ihtizazı, tahrib-i medeniyet. Deniyet-i hâzıra sûreti değişecek,

sistemi bozulacak; zuhur edecek o vakit

İslâmî medeniyet. Müslümanlar bil’ihtiyar elbet evvel girecek. Muvazene

istersen: Şer’in medeniyeti, şimdiki medeniyet.