Mübarekler heyetinden Mehmed’in mektubu beni çok sevindirdi. Şimdi yazdığım vakitte yanımda bulunan memleketin eşrafına okudum. O eşraflar da maşaallah, barekâllah dediler, hayretle alkışladılar. O mektubun ve ötekilerin birer kısmını Lâhika’ya kaydedeceğiz.

   Abdurrahman’ın birinci varisi ve Risale-i Nur’un birinci şakirdi, Büyük Mustafa’nın kapı istikbalinde arkadaşı olan Hacı Osman’ın mektubu ve o mektuptaki rüyaları manidar ve ettiği tabir de doğrudur.

   Aziz kardeşlerim, sizinle konuştuğum bu dakika iftar vaktine yarım saat kalmış, bayram gecesidir, hastalık şiddetlidir. Onun için fazla konuşamıyorum. Bende büyük ve tehlikeli hastalıktan, Risale-i Nur’un şahs-ı manevisinin mucize gibi şifa duası kerametiyle o tehlike geçti. Fakat öyle şiddetli bir öksürük, bir heyecan var ki, sizin gibi canımdan ziyade sevdiğim kardeşlerimle konuşmayı kısa kesiyorum.

   Yalnız bu kadar var ki, Isparta havalisinde yüzer genç Saidler ve Husrevler yetişmişler. Bu ihtiyar ve zaif Said dünyadan kemal-i istirahat-i kalble veda etmeye hazırdır. Ve bilhassa mühim bir Medrese-i Nuriye olan Sav Köyünün başta Hacı Hafız olarak Ahmedleri, Mehmedleri, hatta muhterem hanımları (Tahir’in refika ve kerimeleri gibi) ve masum çocukları, Risale-i Nur’la meşgul olmalarını düşündükçe bu dünyada Cennet hayatının manevî bir nev’ini zevk ediyorum, görüyorum. Oranın Ahmedlerinin hediyesini umum o köy hesabına bir teberrük deyip öpüp başıma koydum.

   Barla’daki sıddıklar ne haldedir? Ve bilhassa Şamlı’nın kalemi çalışıyor mu? Merak ediyorum. Benim tarafımdan oradakilere ve bütün Nur fabrikası ve Medrese-i Nuriye ve gül fabrikası ve mübarekler heyet-i nuraniyesi başta olarak umum kardeşlerime birer birer selâm ve dua ederim ve dualarını isterim. Emin, Feyzi, Hilmi, Tevfik gibi bu havalideki sair kardeşleriniz bayramınızı tebrik ederler.

اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى

Hasta, yorgun, zaif fakat mesrur kardeşiniz

Said Nursî

***